Τι ωραίο συναίσθημα να ξεκινάς κάτι νέο!
Είχα διαβάσει κάποτε για τους μοναχούς στο Θιβέτ, που με τεράστια υπομονή ζωγραφίζουν από χεωματιστή άμμο πουλύπλοκα σχέδια και μετά με μια κίνηση του χεριού τα καταστρέφουν όλα!
Εντάξει, δεν έφτασα τόσο μακρυά, αλλά έκλεισα το μπλόγκ που είχε φτάσει πάνω από 1300 όψεις την ημέρα, αναγνώστες φανατικούς και υλικό χρόνων.
Με μια κίνηση, έβαλα πόρτα, απαγόρευσα την είσοδο, έσβησα το φέισμπουκ , που να σβήνεις τώρα 1200 φίλους, !) και κρατάω το Χαρτζάνι που ούτε το ξέρουν, και το βασικό, ουτε πρόκειται να το δουν!
Γράφω 5 χρόνια και τα 2.5 από αυτά, ασχολούμε κυρίως με τα κοινά. Ρεπορτάζ, αναλύσεις, μπερδέματα, τοπικά θέματα ,εκδηλώσεις, φασαρίες, ίντρικες. καταγγελίες, όλα περάσανε μέσα από τα πλήκτρα και κατευθείαν στους αναγνώστες.
Μέσα σε αυτά τα 2.5 χρόνια ,πήρα μεγάλες χαρές, αλλά και πολλά άλλα, όπως, εκφοβισμούς, βρισίδι, δημόσια επίπληξη, δημόσια επίθεση, δημόσια …καφρίλα και σε μεγάλες δόσεις.
Η αλήθεια είναι ότι έμαθα πολλά για τους ανθρώπους, την ψυχοσύνθεση τους, το επίπεδο τους, τις υπόγειες επιρροές τους, τα μυστικά και τα κρύφια των επιλογών τους , τα νήματα που κινούν τις φιλοδοξίες τους, τις μηχανοραφίες τους και τις δαιδαλώδεις σκιές των διασυνδέσων τους!
Από κοινωνικής άποψης πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη σε πραγματικό χρόνο και τον ίδιο μου τον εαυτό πειραματόζωο.
Τι τα θες, αν δεν το ζεις κάτι δεν το καταλαβαίνεις και αν δεν το καταλαβαίνεις δεν μπορείς και να το μεταφέρεις, εκτός και αν είσαι τεράστι ταλέντο συγγραφικό, και μιας και εγώ δεν είμαι, τα έζησα και λέω να τα γράψω σιγά σιγά, μια αναδρομή και περιγραφή του τι έγινε όλο αυτό τον καιρό…
Δεν ξέρω κιόλας με όλα αυτά που γίνονται αν θα έχω όρεξη για τόσο γράψιμο, αλλά είναι μια ιδέα που έχω..
Για να δούμε…
